Overwerk?

Ik had afgelopen week zo’n geweldige ervaring toen ik ging voorlichten. Ik was al voor de tweede dag samen met Silke (we zijn samen een geweldig team geworden) op een erg speciale school. Deze school was bedoeld voor jongeren met een leerachterstand of bepaalde gedragsproblemen. Zij konden deze school gebruiken als brug tussen de basisschool naar het voortgezet onderwijs. Deze groepen zijn, anders dan bijvoorbeeld een gymnasium klas, veel directer en impulsiever en in veel gevallen ook een stuk drukker!

Wij kwamen als COC onze gastles over Seksuele Diversiteit geven binnen het project Maand van Liefde en Genot. In die setting zouden we alleen de vijf jongste groepen (ze werken op deze school met groepen) van dit kleine schooltje met slechts groepen doen. Drie deden we op dinsdag en de laatste twee zouden we op de donderdag doen. Op het moment echter dat wij klaar waren met onze laatste voorlichting en in het lokaal nog even aan het napraten waren, hoorden wij twee meiden op de gang tegen elkaar kissebissen. “Het is een vrouw! Dat zeiden ze net toch?” “Hoe kan dat nou? Dat is toch gewoon echt een man, dat zie je toch zo!” Zo gingen ze tegen elkaar in. Voorlichter ben je altijd, ook als je geen voorlichting geeft. Daarom stapte ik naar buiten en probeerde mij in het gesprek te mengen. Dat was niet moeilijk, want al snel zei het ene meisje: “Meneer, die andere mevrouw, dat is een mevrouw toch?” Waarop ik haar vertelde dat ze dat zelf maar moest vragen aan Silke.

Na een korte uitleg aan deze leerlingen uit groep 7 vroeg het ene meisje: “Meneer, waarom komen jullie niet bij onze klas?” Ik legde haar uit dat wij slechts uitgenodigd waren voor de eerste 5 groepen. Toch wilde ze heel graag dat we ook bij hun in de klas zouden komen, waarop ik zei dat ze dat moest overleggen met haar docent en onze contactpersoon of dat goed was. Nog voor ik uitgesproken was, renden ze naar de personeelskamer (het was op dat moment pauze) en binnen vijf minuten was het geregeld: we zouden nog twee voorlichtingen van anderhalf uur doen. Gelukkig waren van een andere organisatie twee voorlichters minder meegekomen en dus werd ook de lunch met soep en broodjes binnen no-time voor ons gereed gemaakt.

Aan het eind van de dag, na zeven lesuren achter elkaar voorlichting te hebben gegeven aan leerlingen met een niet al te lange spanningsboog en het hart op de tong, kwamen we licht afgemat de personeelskamer in. De laatste klas was absoluut de leukste en die hebben we dan ook vele speciale extra’s laten zien op het digibord, zoals de foto van mij als Drag Queen (“WOW, bent u dat?”) en o.a. de website van jongenout.nl en iedereenisanders.nl. Ook werd de hele klas vreselijk enthousiast van het idee om een GSA op te richten.

Op dat moment was het echter nog niet klaar, want de personeelskamer zat vol met een groep vreselijk nieuwsgierige docenten. Nu werkten op die school al een lesbische en biseksuele docente, maar die stel je niet meteen allemaal persoonlijke vragen over hun geaardheid. Wij zijn er tenslotte speciaal voor. Uiteindelijk was het al bijna 5 uur dat wij de school verlieten en hadden we sinds half 9 met een paar kleine pauzes tussendoor de hele dag over onze seksuele geaardheid en seksuele identiteit gepraat.

Moe en voldaan zijn we achteraf weer naar huis gegaan, met de afspraak dat de docent zou kijken naar de mogelijkheden om een GSA op te richten. Hopelijk horen we nog veel van deze school. Het was me het dagje wel namelijk!

Categorie├źnCOC

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *