Verkiesbaarstelling

Dit bericht schreef ik aan de Jonge Democraten in Noord-Holland via hun nieuwsbrief.

Lieve Jonge Democraten, voor de zomer heb ik na twee prachtige jaren in het bestuur van JD Amsterdam, afscheid genomen als jullie voorzitter. Nu is het tijd voor een nieuwe stap en mag ik bekend maken dat ik mij heb gekandideerd voor de verkiezingen van de Provinciale Staten in 2019 namens D66. Ik ben op dit moment door de Lijstadviescommissie op plek 14 van de lijst geplaatst. Daarmee ben ik de jongste kandidaat in de top 15. Natuurlijk ben ik erg blij met deze plek, maar om echt kans te maken op een zetel, en de kans te krijgen de jongeren in de provincie te vertegenwoordigen, heb ik jullie hulp hard nodig. Daarom vraag ik iedereen die combi-lid is, mij omhoog te stemmen tijdens de interne verkiezingen bij D66 vanaf 23 november.

Hoewel ik nu in het prachtige Amsterdam woon, weet ik ook hoe het is om in de provincie te wonen. Ik ben opgegroeid in een klein dorpje met slechts vierhonderd inwoners. Ik weet hoe belangrijk het is voor jongeren om goede verbindingen te hebben vanuit het landelijke gebied naar de grotere stadskernen in de regio. Daarom wil ik me inzetten voor een hoogwaardig ov-netwerk door de hele provincie. Daar hoort ook bij dat jongeren op een veilige manier kunnen uitgaan in het weekend. In samenwerking met de horecaondernemers zou ik willen werken naar uitgaansbussen die ’s nachts jongeren van vaste opstapplekken in de regio naar de uitgaansgebieden kunnen brengen en weer terug.

Verder wil ik met D66 inzetten op een duurzaam beleid rond energie en landbouw, en zorgen we dat ook jongeren kans maken op een eerste woning als ze afgestudeerd zijn.

Wil jij mij omhoog stemmen? Kijk dan op remcovonk.nl/omhoogstemmen hoe je dat het beste kunt doen. Je mag ook gerust contact opnemen via remco@vonk.frl. Bedankt!

Verkiesbaar stelling als Penningmeester

Beste Jonge Democraten,

In het weekend van 17 tot 19 juni is het zover. Dan zal ik mij verkiesbaar stellen als Landelijk Penningmeester van de Jonge Democraten. Na een jaar als penningmeester in Groningen lijkt het mij een geweldige uitdaging mijn werk voort te zetten voor de vereniging als geheel. Bovendien stopt deze zomer voor mij ongeveer 30 uur per week aan nevenactiviteiten, dus ik moet wel iets te doen hebben!

Als penningmeester kun je jezelf in drie verschillende rollen steken. Je kunt ervoor kiezen om je alleen bezig te houden met administratieve taken. Je betaalt declaraties uit, houdt de boeken bij en controleert of iedereen zijn contributie betaalt. Als tweede optie kun je kiezen ook beleidsmatig je in te zetten, maar dan wel op financieel gebied. Je probeert declaratie processen te stroomlijnen, maakt regels en protocollen zo duidelijk en overzichtelijk mogelijk en denkt na over waar meer geld aan besteed kan worden en waarop kan worden bezuinigd.
Als derde heb je nog penningmeesters die wel penningmeester zijn, maar eigenlijk alle andere taken binnen het bestuur minstens zo mooi vinden. Ze bemoeien zich overal mee en vinden het leuker zich bezig te houden met het organiseren van activiteiten en schrijven van een politieke visie dan om facturen te voldoen.

Ikzelf hoor zeker bij de tweede categorie. Het afgelopen jaar is gebleken dat mijn kracht ligt in het meedenken en meebeslissen met anderen en ze van advies te dienen in hun taken, maar wat eigen taken betreft vooral te focussen op hoe gaan we om met het geld en waar halen we ons geld vandaan. Het verbeteren van procedures en dergelijke lijkt me een taak die hier vanzelfsprekend bij hoort.

Wil je weten waar ik nog meer voor sta? Like dan mijn pagina en volg me.

Facebook pagina Remco Voor Penningmeester

Apollo

Dood van de zenuwen ga ik. Ik zit te wachten in de wachtkamer op de afdeling gynaecologie en fertiliteit van het UMCG. Wat nou als het allemaal niet lukt straks? Wat nou als ik allemaal genetische afwijkingen heb en enge ziektes ofzo? In grote wanhoop begin ik iedereen die ik ken maar appjes te sturen. Gelukkig kan mijn zus me goed afleiden met foto’s van mooie mannen. Dat zal straks vast wat extra inspiratie opleveren.

Twee keer per dag wordt in het UMCG zaad ingevroren. Je moet je wel aanmelden, maar het is niet zo dat je opgeroepen wordt, zoals bij een normale afspraak bij de dokter of in het ziekenhuis. Om 13.00 uur had ik afgesproken dat ik ‘mijn ding’ zou doen, dus ik loop naar het hokje van het vruchtbaarheidscentrum.

In één klap zijn al mijn zenuwen weg. Voor mij staat een jonge arts. Een jonge god kan ik beter zeggen: een apollo met donkere haren, brede schouders en één van de meest sexy baardjes die ik ooit heb gezien. ’t Is alleen wel een beetje jammer dat hij zo klein is. Ik gok zo’n 1 meter 70. Bijna flap ik eruit dat hij wel mee mag helpen, maar dat is natuurlijk niet echt gepast. Inspiratie heb ik wel in elk geval. Dus dat moet goedkomen.

Apollo neemt me mee naar ‘productiekamer B’. Gelukkig is daar goed gezelschap van mijn tablet en mijn rechterhand, maar met die engel in witte labjas van net er bij was toch leuk geweest. Een week later moet ik weer naar het UMCG en krijg ik de uitslag. Mijn zaad blijkt prima in orde. Sterker nog, ik blijk erg goed zaad te hebben, en hoef dus niet zes maar slechts vier keer naar het UMCG om mijn genetisch materiaal in een potje te vuren. Hopelijk is Apollo er dan ook weer.

Commitment

Lid zijn van het bestuur van de Jonge Democraten betekent commitment. Toewijding aan je onderda… eh… leden om voor hen het lidmaatschap zo leuk mogelijk te maken. Dat je je hebt gecommitteerd voor het bestuur, betekent ook dat je soms prioriteiten moet stellen. In dit bestuur van regelneven, drukke baasjes en recalcitrante tantes – waarbij ik niet wil verwijzen naar geslacht, zoals jullie van mij gewend zijn – kan dat nog wel eens wrijving opleveren.

Daarom hebben we binnen het bestuur enkele afspraken gemaakt. JD Groningen gaat in principe gewoon altijd voor. Dat kan ook, omdat we altijd twee vaste dagen hebben waarop we paraat moeten staan. Op dinsdagen zijn de activiteiten (meestal dan) en op donderdagen hebben we elke twee weken een vergadering. In principe kan dus iedereen al het andere daaromheen plannen.

Helaas is de boze buitenwereld niet zo meedenkend als we allemaal wel zouden willen. Natuurlijk heeft iedereen zijn studie, maar ook dat is ruim vooruit te plannen. Fouten in de planning komen in principe voor eigen rekening. Dat resulteert dan in iets minder tijd om te studeren voor een tentamen, iets meer stress voor een opdracht of het missen van een verplicht college.

Echter, naast studie zijn er ook vele dingen waar je gewoon niet altijd rekening mee kunt houden, of omheen kunt plannen. Zo kun je moeilijk een lange behandeling in het ziekenhuis overal omheen plannen (Bart), worden audities maar gewoon gepland en zijn ze toch een belangrijk onderdeel voor de professionele toekomst (Iris) en generale repetities voor een NK worden nou eenmaal gepland op de vooravond van de NK (ondergetekende).

Voor deze dingen is altijd ruimte. We zijn ook geen sekte waarbij het onmogelijk is om uit te stappen. Het is wel belangrijk om dingen van tevoren aan te geven. Dan kan iedereen er rekening mee houden en kan van tevoren op je afwezigheid worden geanticipeerd.

Bovendien is het bestuur in mijn ogen iets dat je in de eerste plaats niet voor jezelf, maar vooral voor het behoud van de vereniging, haar leden en de samenleving als geheel doet. Ik vind het belangrijk dat een vereniging als de Jonge Democraten blijft bestaan en zich inzet voor een beter Nederland en een betere wereld. Dat kan alleen als er mensen zijn die zich willen toewijden aan de goede zaak, het bestuur bemannen en zich inzetten voor de vereniging.

Donorprofiel

En ineens komt het best wel dichtbij. Afgelopen week kreeg ik van het UMCG een dikke envelop vol met formulieren en overeenkomsten. Ze zijn onderdeel van de procedure om zaad te doneren. De verschillende formulieren bevatten vragen over mijn medische gezondheid, maar ook over mijn karakter, mijn fysieke uiterlijk en mijn levensstijl. De bedoeling is dat iemand die de ingevulde formulieren leest een volledig beeld van mij krijgt. Alsof je een dik boek hebt gelezen en de hoofdpersoon door en door hebt leren kennen. Maar dan op 4 kantjes.

20151006_191209Ik staar naar de formulieren en realiseer me dat ik nu al enkele dagen het invullen ervan uitstel. Is het angst voor wat er nu gaat gebeuren? Nee, zo zou ik het niet typeren. Ik heb hier erg lang over nagedacht en weet zeker dat ik Astrid met mijn zaad wil helpen. Wat houdt me dan nog tegen? Ik denk dat het vooral confronterend is om zo uitgebreid over jezelf te schrijven. Wat moet ik nu opschrijven over mijn sociale type? Ik vind het erg lastig.

Hoe ben ik ook alweer bij dit punt aangekomen? Eigenlijk start het proces al in mijn eerste studiejaar aan de universiteit. Ik ben al een tijdje uit de kast en ontdek via het COC en uit andere kanten dat er een groot tekort aan spermadonoren is. Het idee kwam uiteindelijk van mij moeder. Toen ik mij echter bij de spermabank wilde aanmelden, moest een zwaar teleurgestelde telefoniste mij vertellen dat ik helaas met mijn 19 jaar nog te jong was om te doneren.

Vorig jaar was ik bij een bijeenkomst van de werkgroep Roze Ouderschap Noord-Nederland (RONN). Daar heb ik Astrid leren kennen. Het klikte meteen erg goed en sinds die dag hebben we contact gehouden. Inmiddels ligt er een contract en is het echt begonnen.

Uiteindelijk vul ik dan alles maar zo goed mogelijk in. Als een kind dat dankzij mijn sperma is geboren 12 jaar wordt, dan krijgt het kind het recht om dit profiel in te zien. Waarschijnlijk is dat echter niet nodig, want ik ben een bekende donor en zal dus zichtbaar zijn in het leven. Hoe het allemaal verder gaat, zal ik jullie de komende tijd met deze blogs laten meebeleven.