Apollo

Dood van de zenuwen ga ik. Ik zit te wachten in de wachtkamer op de afdeling gynaecologie en fertiliteit van het UMCG. Wat nou als het allemaal niet lukt straks? Wat nou als ik allemaal genetische afwijkingen heb en enge ziektes ofzo? In grote wanhoop begin ik iedereen die ik ken maar appjes te sturen. Gelukkig kan mijn zus me goed afleiden met foto’s van mooie mannen. Dat zal straks vast wat extra inspiratie opleveren.

Twee keer per dag wordt in het UMCG zaad ingevroren. Je moet je wel aanmelden, maar het is niet zo dat je opgeroepen wordt, zoals bij een normale afspraak bij de dokter of in het ziekenhuis. Om 13.00 uur had ik afgesproken dat ik ‘mijn ding’ zou doen, dus ik loop naar het hokje van het vruchtbaarheidscentrum.

In één klap zijn al mijn zenuwen weg. Voor mij staat een jonge arts. Een jonge god kan ik beter zeggen: een apollo met donkere haren, brede schouders en één van de meest sexy baardjes die ik ooit heb gezien. ’t Is alleen wel een beetje jammer dat hij zo klein is. Ik gok zo’n 1 meter 70. Bijna flap ik eruit dat hij wel mee mag helpen, maar dat is natuurlijk niet echt gepast. Inspiratie heb ik wel in elk geval. Dus dat moet goedkomen.

Apollo neemt me mee naar ‘productiekamer B’. Gelukkig is daar goed gezelschap van mijn tablet en mijn rechterhand, maar met die engel in witte labjas van net er bij was toch leuk geweest. Een week later moet ik weer naar het UMCG en krijg ik de uitslag. Mijn zaad blijkt prima in orde. Sterker nog, ik blijk erg goed zaad te hebben, en hoef dus niet zes maar slechts vier keer naar het UMCG om mijn genetisch materiaal in een potje te vuren. Hopelijk is Apollo er dan ook weer.

Eén antwoord op “Apollo”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *